- داستان‌هاى قرآن، داستان زندگى ماست. به هر گوشه‌ای اززندگى‌مان نگاه كنيم، داستانى از قرآن را می‌بينيم و هر داستانى از قرآن را ببينيم، گويى همان لحظه در زندگى مان ظهور دارد، اگر توجه داشته باشيم...
- انسان پيوسته در حال جستجو و حركت به سوى مكانى دور دست است و فكر می‌كند كه هدف، آن جاست. به سوى صخره‌ها پناه می‌برد؛ «أَوَيْنَا إِلَى الصَّخْرَةِ» (کهف: ۶۳). اما وقتى خوب توجه می‌كند، می‌بيند كه مسير و تمام خواسته اش، پشت سرش بوده كه از آن گذشته و آن را نديده است!
- «فَلَمَّا جَاوَزَا قَالَ لِفَتَاهُ آتِنَا غَدَاءَنَا لَقَدْ لَقِينَا مِنْ سَفَرِنَا هَٰذَا نَصَبًا» (کهف: ۶۲)؛ از ديگرانى كه در دسترسش هستند، درخواست می‌كند كه غذايش را بياورند. اما وقتى نگاه می‌كند، می‌بيند غذايى كه می‌خواهد و تمايلى كه براى امور مادى و معنوى دارد، از دسترسش خارج شده و به طبيعت جهان بازگشته است. فكر می‌كند غذايش را از دست داده است، اما توجه كه می‌كند، می‌فهمد كه اين، شرايط و نشانه‌ای است كه خداوند برايش آشكار كرده تا از اين سفرى كه پيوسته از آن، احساس تعب و سختى می‌كند، برگردد.
- فراموشى‌هايى كه از يك سو، فقط از شيطان است، اما در واقع شيطان هم بنده خداوند است. گرچه سعى می‌كند، عصيان كند، اما اين عصيان هم گويى بخشى از تقدير خداوند است براى اين كه مسيرها را براى انسان آشكار گرداند.
- از همه اين‌ها واضح تر، خضرى است كه پيوسته كنار ماست و ما او را نمی‌بينيم! وقتى هم كه به او می‌رسيم، ادعا و تمايل ما، براى چيزهايى است كه خود می‌خواهيم و علومی كه در واقع جهالت است و علم نيست و مانع ماست در مقابل حركتى كه می‌كنيم.
- هدف، در كنار ما و حركت نزديك است؛ كافى است لحظه‌ای چشم باز كرده و ببينيم. ما پيوسته در اين گردش و دور قمرى زندگى روزمره، براى درخواست‌هاى دنيايى و آخرتى می‌گرديم، اما اين جهان، در حال آماده كردن اين درخواست‌هاست و ما هستيم كه از آن‌ها فاصله می‌گيريم.
-- و راهى نيست مگر درخواست و توسل به ركن عالم هستى، حضرت ولى‌عصر(عج) تا راه را برايمان نزديک گرداند.
فایل ها :
استماع و تکلیم با قرآن
وَ كَلَّمَ اللهُ مُوسىٰ تَكليماً: و خداوند با موسی سخن گفت؛ چه سخن‌گفتنی! اگرچه «تکلیم» مقام خاص حضرت موسی کلیم‌الله است، اما آیا با کلام خداوندی که بر جان و روح ما می‌نشیند، جواب و پاسخی شایسته از درون انسان نمی‌جوشد؟ «تکلیم» و «گفت‌وشنود» اگرچه به شکل کامل آن برای اولیای الهی رخ می‌دهد، اما قلب و روح ما در تشعشعی که از کلام الهی جذب می‌کند، پیوسته از درون خود با تمامی وجود و ظرفیت به تکلم می‌پردازد و این کلام و «تکلیم» گرچه از طرف ما با ظرفیت معرفتی محدود و ناقص و با هزاران خطا و اشتباه صورت می‌گیرد، اما جذبه و اقتدار کلام الهی اجازهٔ انحراف و خطا به آن نمی‌دهد و ما را پیوسته و پیوسته به «تکلیم»ِ بالاتر و کامل‌تر رهنمون می‌کند؛ و ما می‌توانیم امیدوار باشیم که از طریق این تکلیم با حضرت حق ارتباطی کامل‌تر و نزدیک‌تر پیدا کنیم و از دریای ظلمانی جهل و غفلت به سوی قله‌های نوری که در پس آن نور است (نور علی نور)، حرکت کنیم. پس چرا باید از چنین شاه‌راهی که به سوی تکلیم هموار است، از استماع آیات الهی غفلت کنیم: وَ إِذا قُرِئَ القُرآنُ فَاسْتَمِعوا لَهُ وَ أَنصِتوا لَعَلَّكُم تُرحَمونَ؛ پس چون قرآن را می‌شنوید، جان خود را برای شنیدن و توجه‌کردن به آن آماده کنید، ای بسا که رحمت و هدایت الهی شما را فرا گیرد. تذکرات: ۱. هنگام قرائت قرآن نهایت توجه و تمرکز خود را به کار گیرید و مقدمات آن را از قبل آماده کنید. ۲. هم‌زمان با شنیدن آیات، توجه به خویشتن را به صورت کامل مراقبت کرده و هرگز از خود و احوال خود غافل نشوید. ۳. در توجه به خویشتن سعی کنید از هر نوع افکار روزمره و مشکلات و حوادث و چیزهای شبیه به آن خودداری کرده و توجه خود را به ذات خویش، بدون هیچ اضافه و مازادی، معطوف دارید. ۴. سؤالات و نیازها و مشکلات و هر آن‌چه که مربوط به زندگی روحی و حرکتی انسان است، به صورت خودجوش بر انسان هجوم می‌آورد و اگر انسان به آن توجه نکند، چه‌بسا جواب‌ها و آگاهی‌ها و افکار ارزشمندی به همان صورت خودجوش برای انسان فراهم شود. راه درست این است که تا انتهای استماع قرآن هم‌چنان به آن بی‌اعتنا باشید: نه با آن مبارزه کنید و نه به آن اعتنا کنید. این باعث خواهد شد که افکار ارزش‌مند، بیشتر و بیشتر از درون انسان بجوشد. اگر در میانهٔ استماع قرآن به این افکار توجه کنید، در همان نقطه متوقف خواهد شد. بناء بر این، پس از پایان استماع و تمرکز و تأمل و سکوت می‌توانید این افکار را یادداشت نمایید. ۵. توجه داشته باشید که هر برداشت و مشاهده‌ای تنها در صورتی اعتبار دارد که با عقل صریح و روشن موافقت داشته باشد. بناء بر این، احساسات برآمده از زندگی روزمره، حب‌وبغض‌های رایج، افکار و مشاهدات داستان‌گونه و تخیلی، کلمات و جملاتی که معنای اندکی دارد و هم‌چون خواب‌های عادی انسان است و هر چیزی که معارف ارزش‌مند عقلانی در آن نباشد، نه تنها قابل اعتنا نیست، بل‌که مانع انسان بوده و از خواطر بی‌ارزش یا شیطانی است. بناء بر این، نباید به آن اعتنایی شود و اشتراک‌گذاشتن و حتی توجه به آن باعث اختلال روحی و فکری فرد و جمع شده و باید از آن خودداری کرد. آن‌چه در «استماع و تکلیم» برای انسان روشن می‌شود، باید ارزش والای معرفتی و عقلی داشته و با عقل صریح و روشن قابل محاسبه باشد. ۶. بر خلاف برنامهٔ «مخاطبه با قرآن» قرائت قرآن در این‌جا به صورت تحقیق (یا مجلسی) خواهد بود و زمان آن کوتاه و بین ۵ تا ۷ دقیقه است. مدت سکوت پس از آن نیز تنها ۵ دقیقه خواهد بود و بعد از آن افراد می‌توانند تجربیات خود را به اشتراک بگذارند. ۷. اگر برای صحبت و مطلب شفاهی بعد از انتهای جلسه می‌آیید، از آمدن خودداری کنید! تنها در صورتی بیایید که برای استماع قرآن و رسیدن به تجربهٔ «تکلیم» حاضر می‌شوید. در عین حال که ممکن است هیچ صحبت شفاهی هم گفته نشود! هیچ برنامهٔ قطعیِ قبلی غیر از استماع قرآن وجود ندارد و آن‌چه که در جلسه روی می‌دهد، بستگی به تجربهٔ عملی اعضاء دارد و هر کسی برای خود باید تصمیم بگیرد. ۸. فردا، دوشنبه، سوم اردیبهشت، ساعت ۵:۳۰ بامداد، اولین جلسه خواهد بود. همه چیز در حال آزمودن است و برنامه پس از این از طریق آزمون و خطا مشخص می‌شود.
