داستان‌ها و قصص قرآن، مَثل، شرايط و روايتى است كه بر داستان همه آدميان، امكان ظهور و بروز دارد. گاهى آن‌ها، هر روز و هميشه بر زندگى ما جارى هستند، در حالی‌كه ما نمی‌بينيم! هنگامی‌كه قرآن جريانات امم گذشته را نقل می‌كند، ما تعجب می‌كنيم كه آن‌ها چرا اين گونه بودند؟! در حالي‌كه خود ما، هر روز همان شرايط و وضعيت را داريم! هنگامی‌كه خداوند داستان بنى اسرائيل را نقل می‌كند؛ «وَإِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَأَنَّهُ ظُلَّةٌ». كوه طور را بالاى سرشان چون سايبانى قرار داديم، اما آن‌ها پنداشتند كه اين كوه همچون زلزله اى بر سرشان سقوط خواهد كرد! فرار كردند و در حالتى قرار گرفتند كه گويا در مصيبت و واقعه اى عظيم هستند، در حالی‌كه نعمتى بود كه خداوند بر آن‌ها ارزانى داشته بود.
اين حالت سوءظن به جهان و كائنات و نعمت‌هايى است كه مهندسى كائنات بر ما ارزانى می‌دارند؛ اين كه ما آن‌ها را همچون سختى‌ها و مشكلاتى می‌بينيم كه نزديك است جانمان را بگيرد و نابودمان كند و در بدترين شرايط آن‌ها را تصور می‌كنيم، ناشى از سوء‌ظنى است كه پيوسته به جهان داريم.
هنگامی كه در ظاهر نعمتهاى مادى و معنوى از ما دريغ داشته می‌شود و ما از آن‌ها خبرى نداريم و فكر می‌كنيم به بن بست رسيديم، اين‌ها سوء‌ظنى است كه بر جهان داريم. در صورتى كه همه كائنات، گلكسى‌ها، كهكشان‌ها و همه شرايط جهان، همچون كوهى، سايبان بر ما هستند و ما را در برابر آفتاب مشكلات، سختى‌ها و فاصله‌هايى كه نمی‌فهميم كمك می‌كنند. اما ما اين كمك را چون سختى می‌بينيم و به دليل اين نگاه غلط و سوءظن، لحظه اى تحمل نداريم و نمی‌فهميم چه بايد بكنيم و آه و فغانمان بر آسمان می‌رود...
اما راهنمايى و دستور جهان به ما اين است كه «خُذُوا مَا آتَيْنَاكُمْ بِقُوَّةٍ». اين سايبان شماست؛ دستورات، آنچه كه می‌فهميد، آنچه كه به شما در راه مسير عطا كرديم و همه آن كارهايى را كه می‌توانيد انجام دهيد، به آن‌ها بپردازيد. اين‌قدر دنبال اين‌كه جهان براى شما چه می‌خواهد نباشيد! شما آنچه را كه دم دست شماست بگيريد و آنچه دم دستتان نيست رها كنيد!
انسان هميشه آنچه را در دستش هست و شرايطى را كه در آن هست، فراموش می‌كند و پيوسته دنبال اين است كه ببيند جهان چه برايش می‌خواهد! تمام نيرويش را بر چيزى می‌گذارد كه نيازى به آن ندارد؛ چون همه جهان در حال كمك به او هستند.
«وَاذْكُرُوا مَا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ». توجه كنيد به شرايطى كه داريد؛ اين كه چگونه تا اينجا رسيديد؟ از طريق اين تذكر، گرفتن دستورات و فهمی‌كه تا كنون به دست آورده‌ايد، از طريق تمسك به اين‌ها با قدرت و توجه می‌توانيد به مقام تقوا برسيد و از چيزهاى منفى دنيايى و آخرتى كه بر شما حاكم می‌شود، مراقبه داشته باشيد تا بتوانيد به نتايجى برسيد.
فایل ها :
استماع و تکلیم با قرآن
وَ كَلَّمَ اللهُ مُوسىٰ تَكليماً: و خداوند با موسی سخن گفت؛ چه سخن‌گفتنی! اگرچه «تکلیم» مقام خاص حضرت موسی کلیم‌الله است، اما آیا با کلام خداوندی که بر جان و روح ما می‌نشیند، جواب و پاسخی شایسته از درون انسان نمی‌جوشد؟ «تکلیم» و «گفت‌وشنود» اگرچه به شکل کامل آن برای اولیای الهی رخ می‌دهد، اما قلب و روح ما در تشعشعی که از کلام الهی جذب می‌کند، پیوسته از درون خود با تمامی وجود و ظرفیت به تکلم می‌پردازد و این کلام و «تکلیم» گرچه از طرف ما با ظرفیت معرفتی محدود و ناقص و با هزاران خطا و اشتباه صورت می‌گیرد، اما جذبه و اقتدار کلام الهی اجازهٔ انحراف و خطا به آن نمی‌دهد و ما را پیوسته و پیوسته به «تکلیم»ِ بالاتر و کامل‌تر رهنمون می‌کند؛ و ما می‌توانیم امیدوار باشیم که از طریق این تکلیم با حضرت حق ارتباطی کامل‌تر و نزدیک‌تر پیدا کنیم و از دریای ظلمانی جهل و غفلت به سوی قله‌های نوری که در پس آن نور است (نور علی نور)، حرکت کنیم. پس چرا باید از چنین شاه‌راهی که به سوی تکلیم هموار است، از استماع آیات الهی غفلت کنیم: وَ إِذا قُرِئَ القُرآنُ فَاسْتَمِعوا لَهُ وَ أَنصِتوا لَعَلَّكُم تُرحَمونَ؛ پس چون قرآن را می‌شنوید، جان خود را برای شنیدن و توجه‌کردن به آن آماده کنید، ای بسا که رحمت و هدایت الهی شما را فرا گیرد. تذکرات: ۱. هنگام قرائت قرآن نهایت توجه و تمرکز خود را به کار گیرید و مقدمات آن را از قبل آماده کنید. ۲. هم‌زمان با شنیدن آیات، توجه به خویشتن را به صورت کامل مراقبت کرده و هرگز از خود و احوال خود غافل نشوید. ۳. در توجه به خویشتن سعی کنید از هر نوع افکار روزمره و مشکلات و حوادث و چیزهای شبیه به آن خودداری کرده و توجه خود را به ذات خویش، بدون هیچ اضافه و مازادی، معطوف دارید. ۴. سؤالات و نیازها و مشکلات و هر آنچه که مربوط به زندگی روحی و حرکتی انسان است، به صورت خودجوش بر انسان هجوم می‌آورد و اگر انسان به آن توجه نکند، چه‌بسا جواب‌ها و آگاهی‌ها و افکار ارزشمندی به همان صورت خودجوش برای انسان فراهم شود. راه درست این است که تا انتهای استماع قرآن هم‌چنان به آن بی‌اعتنا باشید: نه با آن مبارزه کنید و نه به آن اعتنا کنید. این باعث خواهد شد که افکار ارزش‌مند، بیشتر و بیشتر از درون انسان بجوشد. اگر در میانهٔ استماع قرآن به این افکار توجه کنید، در همان نقطه متوقف خواهد شد. بناء بر این، پس از پایان استماع و تمرکز و تأمل و سکوت می‌توانید این افکار را یادداشت نمایید. ۵. توجه داشته باشید که هر برداشت و مشاهده‌ای تنها در صورتی اعتبار دارد که با عقل صریح و روشن موافقت داشته باشد. بناء بر این، احساسات برآمده از زندگی روزمره، حب‌وبغض‌های رایج، افکار و مشاهدات داستان‌گونه و تخیلی، کلمات و جملاتی که معنای اندکی دارد و همچون خواب‌های عادی انسان است و هر چیزی که معارف ارزش‌مند عقلانی در آن نباشد، نه تنها قابل اعتنا نیست، بل‌که مانع انسان بوده و از خواطر بی‌ارزش یا شیطانی است. بناء بر این، نباید به آن اعتنایی شود و اشتراک‌گذاشتن و حتی توجه به آن باعث اختلال روحی و فکری فرد و جمع شده و باید از آن خودداری کرد. آنچه در «استماع و تکلیم» برای انسان روشن می‌شود، باید ارزش والای معرفتی و عقلی داشته و با عقل صریح و روشن قابل محاسبه باشد. ۶. بر خلاف برنامهٔ «مخاطبه با قرآن» قرائت قرآن در این‌جا به صورت تحقیق (یا مجلسی) خواهد بود و زمان آن کوتاه و بین ۵ تا ۷ دقیقه است. مدت سکوت پس از آن نیز تنها ۵ دقیقه خواهد بود و بعد از آن افراد می‌توانند تجربیات خود را به اشتراک بگذارند. ۷. اگر برای صحبت و مطلب شفاهی بعد از انتهای جلسه می‌آیید، از آمدن خودداری کنید! تنها در صورتی بیایید که برای استماع قرآن و رسیدن به تجربهٔ «تکلیم» حاضر می‌شوید. در عین حال که ممکن است هیچ صحبت شفاهی هم گفته نشود! هیچ برنامهٔ قطعیِ قبلی غیر از استماع قرآن وجود ندارد و آنچه که در جلسه روی می‌دهد، بستگی به تجربهٔ عملی اعضاء دارد و هر کسی برای خود باید تصمیم بگیرد. ۸. فردا، دوشنبه، سوم اردیبهشت، ساعت ۵:۳۰ بامداد، اولین جلسه خواهد بود. همه چیز در حال آزمودن است و برنامه پس از این از طریق آزمون و خطا مشخص می‌شود.
