وَ لَقَدْ جِئْتُمُونا فُرادى كَما خَلَقْناكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ تَرَكْتُمْ ما خَوَّلْناكُمْ وَراءَ ظُهُورِكُمْ (۹۴). این سرنوشتی که در پایان جهان و پایان زندگی انسان برای او رقم زده میشود این است که به سوی خداوند بازمیگردد، در حالی که همهی آن چیزی که در این جهان برای خودش فراهم کرده ترک میکند و به همان "حقیقت خودش" بازمیگردد. حقیقتی که برای انسان وجود دارد و همیشه با او هست و "تنها" حقیقت اوست. این تَرکِ انسان، این تَرکی که بعدا به آن دچار میشود تَرکِ اجباری است و همهی آن اشیاء و عناصر و آن چیزهایی که فکر میکند که برایش ارزش است و میتواند او را به جایی برساند چه مادیت و چه معنویت همه را کنار میگذارد. انسان همهی چیزهایی که برای خودش ساخته از بین میرود.
وَ ما نَرى مَعَكُمْ شُفَعاءَكُمُ الَّذِينَ زَعَمْتُمْ أَنَّهُمْ فِيكُمْ شُرَكاءُ (۹۴). تمام آن شفعاء کسانی هستند که انسان برای خودش و به زعم خودش و به توهم خودش فکر میکند که برایش ارزشی دارد، در صورتی که آن چیزی که حقیقت دارد تنها "حقیقتِ خودش" است.
كَما خَلَقْناكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ (۹۴). آن حقیقت اولیهی انسان، آن ذات انسان و همهی حقایق و ارزشها و چیزهایی که برای انسان مفید است، همین الان برایش موجود است، اما انسان با توهماتش برای خود انواع شفعاء را میسازد، انواع شفعاء مادی و معنوی، از خدا و اولیاء و کسانی که بیرون هستند و باید به فکر انسان باشند و پیوسته انسان از حقیقتی که درونش هست و همراه خودش هست، حقیقتی که خدا و پیامبر و اولیاء و انبیاء از رگ گردن به او نزدیکترند، غافل است. در نهایت لَقَدْ تَقَطَّعَ بَيْنَكُمْ (۹۴) همهی این چیزهایی که انسان برای خودش ساخته قطع میشود رابطه انسان با آنها از بین میرود.
وَ ضَلَّ عَنْكُمْ ما كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ (۹۴). همه چیزهایی که انسان برای خودش ساخته از دستش خارج میشود و همچون گمشدهای دیگر در دست و اختیار انسان نیست. این توهمات و زعمها و شفعاء و همهی چیزی به غیر از خلقت اولیهی انسان[ یعنی این ذات انسان و حقیقت انسان و این چیزی که الان هست]، همهی چیزهایی که به غیر از این ساخته، همه از بین میرود. همهی ارزشها هماکنون با او هست و آن چیزی که در نهایت میخواهد برایش حاصل شود و در روز قیامت میبیند، حقیقت الهی، حقیقت نبوی، حقیقت علوی و حقیقت ائمه اطهار علیهم السلام و آن شفعاء حقیقی همین الان با او هستند. همان خلقت اولیه. آن چیزی که بعدا پس از مرگ و یا در قیامت برای انسان حاصل میشود، به اجبار حاصل میشود. اما انسانی که در این جهان و الان و در همین زمان از آنها فاصله بگیرد و به حقیقت اولیه خودش توجه کند همه آنها را همین الان به دست میآورد . آن قیامت عظمای اَنفسیه و آفاقیه همین الان برایش حاصل میشود. اینکه اولیاء خدا از این قیامت گذشتند که انگار قیامتی ندارند، چرا که در همین جهان همهی آن چیزی که برای آنها در آن جهان میخواهد حاصل شود، همین الان حاصل شده. آن چیزی که میخواهد به اجبار برای آنها و برای همهی مردم حاصل بشود، به اختیار در این جهان برای آنها حاصل شده و ما هم میتوانیم مراتبی از آن را به دست بیاوریم و اگر مراتبی از آن را به دست نیاوریم، میتوانیم بخشی از آن را به دست بیاوریم و اگر آن هم نشد حداقل میتوانیم اوضاع خود را بدتر و بدتر و بدتر نکنیم! با این چیزهایی که برای خودمان میسازیم با توهمات و شفعاء، با قطبهای معنوی بیرونی، با خدای کنار، با چیزی که بیرون میسازیم و بارها و بارها نادرستی آن به ما مشخص میشود اما بازهم به آنها برمیگردیم و میخواهیم ما را نجات دهند اما نجات دست خودمان است و خداوند از رگ گردن به ما نزدیکتر است. همهی آن چیزی که میخواهیم بعدا حاصل شود همین الان برای ما حاصل شده و آن خلق اولیهی انسان است.
كَما خَلَقْناكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ (۹۴). این اَوَلیت، اَوَلیت زمانی نیست بلکه اَوَلیت حقیقی و ذاتی است، حقیقت انسان است.
وَ لَقَدْ جِئْتُمُونا فُرادى (۹۴). این فردیت و تنهایی که پس از مرگ و در قیامت برای ما حاصل میشود، همین الان هم حاصل شده و هر چیزی که خلاف آن است توهمات ماست. به همین دلیل اثر نمیکند. در عین اینکه اینهمه توهم و شفعاء و دنیای عجیب و غریبی که برای خودمان ساختیم و زندگی روزمره و این دور قمری، چرا هنوز احساس تنهایی میکنیم؟ این تنهایی، تنهایی حقیقی انسان است و مشکل انسان این است که از این حقیقت فرار میکند. اگر فرار نکند و به آن توجه کند و بداند که نجاتش در آن است همهی آنچه که میخواهد را همین الان به دست میآورد و این فردیت، فردیتی در مقابل جمعیت نیست این فردیت، وحدتی است که با همهی جهان و همهی آمال و آرزوهای انسان و همهی مشکلات حل شدهی انسان و همهی اهداف انسان به وحدت میرسد. این فردیت، وحدت است، فراتر از وحدت است و وحدت با همهی جهان است. همین الان، این در دسترس ماست.
فایل ها :
استماع و تکلیم با قرآن
وَ كَلَّمَ اللهُ مُوسىٰ تَكليماً: و خداوند با موسی سخن گفت؛ چه سخنگفتنی! اگرچه «تکلیم» مقام خاص حضرت موسی کلیمالله است، اما آیا با کلام خداوندی که بر جان و روح ما مینشیند، جواب و پاسخی شایسته از درون انسان نمیجوشد؟ «تکلیم» و «گفتوشنود» اگرچه به شکل کامل آن برای اولیای الهی رخ میدهد، اما قلب و روح ما در تشعشعی که از کلام الهی جذب میکند، پیوسته از درون خود با تمامی وجود و ظرفیت به تکلم میپردازد و این کلام و «تکلیم» گرچه از طرف ما با ظرفیت معرفتی محدود و ناقص و با هزاران خطا و اشتباه صورت میگیرد، اما جذبه و اقتدار کلام الهی اجازهٔ انحراف و خطا به آن نمیدهد و ما را پیوسته و پیوسته به «تکلیم»ِ بالاتر و کاملتر رهنمون میکند؛ و ما میتوانیم امیدوار باشیم که از طریق این تکلیم با حضرت حق ارتباطی کاملتر و نزدیکتر پیدا کنیم و از دریای ظلمانی جهل و غفلت به سوی قلههای نوری که در پس آن نور است (نور علی نور)، حرکت کنیم. پس چرا باید از چنین شاهراهی که به سوی تکلیم هموار است، از استماع آیات الهی غفلت کنیم: وَ إِذا قُرِئَ القُرآنُ فَاسْتَمِعوا لَهُ وَ أَنصِتوا لَعَلَّكُم تُرحَمونَ؛ پس چون قرآن را میشنوید، جان خود را برای شنیدن و توجهکردن به آن آماده کنید، ای بسا که رحمت و هدایت الهی شما را فرا گیرد. تذکرات: ۱. هنگام قرائت قرآن نهایت توجه و تمرکز خود را به کار گیرید و مقدمات آن را از قبل آماده کنید. ۲. همزمان با شنیدن آیات، توجه به خویشتن را به صورت کامل مراقبت کرده و هرگز از خود و احوال خود غافل نشوید. ۳. در توجه به خویشتن سعی کنید از هر نوع افکار روزمره و مشکلات و حوادث و چیزهای شبیه به آن خودداری کرده و توجه خود را به ذات خویش، بدون هیچ اضافه و مازادی، معطوف دارید. ۴. سؤالات و نیازها و مشکلات و هر آنچه که مربوط به زندگی روحی و حرکتی انسان است، به صورت خودجوش بر انسان هجوم میآورد و اگر انسان به آن توجه نکند، چهبسا جوابها و آگاهیها و افکار ارزشمندی به همان صورت خودجوش برای انسان فراهم شود. راه درست این است که تا انتهای استماع قرآن همچنان به آن بیاعتنا باشید: نه با آن مبارزه کنید و نه به آن اعتنا کنید. این باعث خواهد شد که افکار ارزشمند، بیشتر و بیشتر از درون انسان بجوشد. اگر در میانهٔ استماع قرآن به این افکار توجه کنید، در همان نقطه متوقف خواهد شد. بناء بر این، پس از پایان استماع و تمرکز و تأمل و سکوت میتوانید این افکار را یادداشت نمایید. ۵. توجه داشته باشید که هر برداشت و مشاهدهای تنها در صورتی اعتبار دارد که با عقل صریح و روشن موافقت داشته باشد. بناء بر این، احساسات برآمده از زندگی روزمره، حبوبغضهای رایج، افکار و مشاهدات داستانگونه و تخیلی، کلمات و جملاتی که معنای اندکی دارد و همچون خوابهای عادی انسان است و هر چیزی که معارف ارزشمند عقلانی در آن نباشد، نه تنها قابل اعتنا نیست، بلکه مانع انسان بوده و از خواطر بیارزش یا شیطانی است. بناء بر این، نباید به آن اعتنایی شود و اشتراکگذاشتن و حتی توجه به آن باعث اختلال روحی و فکری فرد و جمع شده و باید از آن خودداری کرد. آنچه در «استماع و تکلیم» برای انسان روشن میشود، باید ارزش والای معرفتی و عقلی داشته و با عقل صریح و روشن قابل محاسبه باشد. ۶. بر خلاف برنامهٔ «مخاطبه با قرآن» قرائت قرآن در اینجا به صورت تحقیق (یا مجلسی) خواهد بود و زمان آن کوتاه و بین ۵ تا ۷ دقیقه است. مدت سکوت پس از آن نیز تنها ۵ دقیقه خواهد بود و بعد از آن افراد میتوانند تجربیات خود را به اشتراک بگذارند. ۷. اگر برای صحبت و مطلب شفاهی بعد از انتهای جلسه میآیید، از آمدن خودداری کنید! تنها در صورتی بیایید که برای استماع قرآن و رسیدن به تجربهٔ «تکلیم» حاضر میشوید. در عین حال که ممکن است هیچ صحبت شفاهی هم گفته نشود! هیچ برنامهٔ قطعیِ قبلی غیر از استماع قرآن وجود ندارد و آنچه که در جلسه روی میدهد، بستگی به تجربهٔ عملی اعضاء دارد و هر کسی برای خود باید تصمیم بگیرد. ۸. فردا، دوشنبه، سوم اردیبهشت، ساعت ۵:۳۰ بامداد، اولین جلسه خواهد بود. همه چیز در حال آزمودن است و برنامه پس از این از طریق آزمون و خطا مشخص میشود.