هَلْ أَتى‏ عَلَى الْإِنْسانِ حِينٌ مِنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُنْ شَيْئاً مَذْكُوراً(انسان:۱)
إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنْسانَ مِنْ نُطْفَةٍ أَمْشاجٍ نَبْتَلِيهِ فَجَعَلْناهُ سَمِيعاً بَصِيراً(انسان:۲)
إِنَّا هَدَيْناهُ السَّبِيلَ إِمَّا شاكِراً وَ إِمَّا كَفُوراً(انسان:۳)

این سوره‌ای که در شأن اهل بیت علیهم‌السلام نازل شده و توجه خاص به مقام حضرت صدیقه طاهره سلام‌الله‌علیها در آن هست؛ از ابتدا تا انتهایش، گویی امور ساده و بدیهی است که می‌خواهد به انسان نشان دهد راه چقدر روشن و واضح است و انسانی که قصد دارد این مسیر را طی کند و می‌خواهد در جهت هدایت‌های حضرت صدیقه طاهره سلام‌الله‌علیها قدم بردارد مسیرش چقدر آشکار و روشن است. انسانی که از کم‌ترین چیز آفریده شده و سپس سمیع و بصیر قرار داده شده و سبیل به عنوان راه هدایت به او نشان داده شده و این در هر شرایطی است؛ چه سپاس‌گزار باشد و یا ناسپاس. ابرار (نیکان) از جام‌های بهشتی در همین جهان می‌نوشند. آن‌ها به سمت آن مسیری که خاص آن‌هاست و هدایت و انتخاب بنیادین آن‌هاست می‌روند.

عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّـهِ يُفَجِّرُونَها تَفْجِيراً(انسان:۶)
آن‌ها مختصات ساده و بدیهی دارند.

يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَ يَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً(انسان:۷)
آن نذر وجودی و پیمانی که کردند و نذرهایی که در این زندگی روزمره انجام می‌دهند را به وفا می‌رسانند و اجرا می‌کنند.

وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‏ حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً(انسان:۸)
در این زندگی روزمره و عادیشان به آن حقیقتی که در آن هستند و به انسان‌هایی که اطرافشان هستند و به جایگاه خودشان توجه دارند. این جایگاه را با اتصال به بی‌نهایت فراموش نمی‌کنند.

إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّـهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً(انسان:۹)
گرفتار ارتباطات ظاهری‌ و این زندگی روزمره و اجتماع و آتشی که این اجتماع به جان انسان می‌اندازد، نمی‌شوند. تنها توجه آن‌ها به آن حرکت و مسیر و آن سمت نامتناهی است و نتیجه آن بلافاصله در وجودشان ظاهر می‌شود.

فَوَقاهُمُ اللَّـهُ شَرَّ ذلِكَ الْيَوْمِ وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً(انسان:۱۱)
خداوند آن مشکلات را از آن‌ها بر‌می‌دارد و شادابی و شادمانی به آن‌‌ها عطا می‌کند. شادی و شادمانی که برای اهل بیت علیهم‌السلام در سختی‌ها و فقر و مشکلات مادی و بیش از آن در مصیبت‌هایی که سخت‌ترین مصیبت‌های عالم است، وجود دارد. این نَضرت و سرور سر جایش هست.

وَ جَزاهُمْ بِما صَبَرُوا جَنَّةً وَ حَرِيراً(انسان:۱۲)
به ازای این صبری که در مسیر خودشان دارند، انواع نعمت‌های بهشتی در این جهان برایشان حاصل می‌شود و بعد از آن هم حقیقت این نعمت‌ها برایشان آشکار می‌شود که همان بهشت است و انواع نعمت‌های مادی و معنوی.

إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ تَنْزِيلاً(انسان:۲۳)
فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَ لا تُطِعْ مِنْهُمْ آثِماً أَوْ كَفُوراً(انسان:۲۴)
این مسیر هدایت که بر انسان نازل شده و مصداق اَتَمش قرآنی است که بر پیامبر فرود آمده برای این است که انسان مسیر خودش را درک کند و برای آن حکم و دستور و راهنمایی که از سوی بی‌نهایت آمده کمی شکیبایی داشته باشد و در این شکیبایی به دنبال اضطرابات اجتماعی و گنه‌کاران و کسانی که انواع کفر دارند نرود.

وَ اذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةً وَ أَصِيلاً(انسان:۲۵)
صبح و شام در اختیار و مسیر خودش باشد.

وَ مِنَ اللَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهُ وَ سَبِّحْهُ لَيْلاً طَوِيلاً(انسان:۲۶)
شب و نعمت شب را از دست نده!

إِنَّ هؤُلاءِ يُحِبُّونَ الْعاجِلَةَ وَ يَذَرُونَ وَراءَهُمْ يَوْماً ثَقِيلاً(انسان:۲۷)
کسانی که به این موضوع توجه نمی‌کنند به این دلیل است که امور زودگذر و اموری که جلو چشم آن‌هاست را می‌بینند ولی از آن حقیقتی که اندکی توجه و تعمق می‌خواهد، غافل می‌شوند. در صورتی‌که این‌ها امور هولناکی را به همین صورت فراموش کردند.

إِنَّ هذِهِ تَذْكِرَةٌ فَمَنْ شاءَ اتَّخَذَ إِلى‏ رَبِّهِ سَبِيلاً(انسان:۲۹)
این هشداری است که برای همه‌ی انسان‌هاست و هر‌کس که این هشدار رو پذیرا باشد می‌تواند راهش را به سوی بی‌نهایت اتخاذ کند.

وَ ما تَشاؤُنَ إِلاَّ أَنْ يَشاءَ اللَّـهُ إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلِيماً حَكِيماً(انسان:۳۰)
این خواست شما بدون اینکه متصل به بی‌نهایت باشد امکان ندارد. اگر از بی‌نهایت غافل شوید و درگیر امور مادی و زندگی روزمره باشید، این اتخاذ به سوی هدایت امکان‌پذیر نیست.

يُدْخِلُ مَنْ يَشاءُ فِي رَحْمَتِهِ وَ الظَّالِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً أَلِيماً(انسان:۳۱)
اگر به سمت آن بروید در رحمت او داخل می‌شوید اما اگر بر خودتان ظلم کنید این عذاب، عذابی است که خود انسان برای خودش خواسته و چاره‌ای نیست.