در جریان جنگ ۱۲ روزه تجربیات و استفادههای ارزشمندی برای بسیاری از دوستان به دست آمد. اما آیا این این مقدار برای ما کافی است؟
اگر دلیل کندی و ضعف و عقبماندگی انسان در مسیر حرکت و زندگی روحی را گرفتاریهای روزمره او یا موانعی از این قبیل بدانیم، باید این تجربه جنگی که همراه با احساس مرگ و امکان انتهای زندگی است، برای انسان دستآوردهای عظیمی داشته باشد. آیا چنین نتایجی برای دوستان حاصل شده؟ به نظر میرسد که برای بسیاری از دوستان جواب منفی است؛
اکنون سوال این است که چرا؟ به چه دلیل این استفاده و نتیجه حاصل نشده است؟
به علاوه این را در نظر بگیرید که با وجود دهها جلسه رساله و مانند آن چرا هنوز امکانات ما در حرکت روحی ما در گردنههای اصلی اینقدر اندک است؟
یک جواب مشخص، اجرایی و روشن برای این سوال پیدا کنید.
اگر چنین جوابی ندارید، پس یک راه روشن اجرایی برای رفتن به سوی جواب بیان کنید.
اگر این را هم ندارید، چیزی دیگری بیان کنید که ما را به ان نزدیک میکند.
-- تمرین جلسه دهم
با توجه به مطالبی که در مورد عزاداری و محرم گفته شده به سوال زیر پاسخ دهید:
• آیا شما جدای از رویه رایج و متداول در عزاداری، برنامهای برای "استفاده عمیق و وجودی" از این ایام و راهی برای استفاده از "فضای عزا و حزن و اندوه" برای "بازگشت به خویشتن" و احیای نفس دارید؟
• اگر جواب مثبت است آن را توضیح دهید و بنویسد انتظار چه استفاده و نتیجهای در پایان این دهه دارید.
• اگر جواب منفی است آیا از کسانی هستید که این فضا را ترک کرده و به زندگی متداول خود بازمیگردید یا اینکه به استفاده رایج و متداول از این فضا اکتفا میکنید؟
فایل ها :
رسالهٔ عملیّه (۶)
رساله عملیه ۶ در زمانی شروع میشود که از یک سو ما از تجربه رمضان و فضای استثنائی آن بیرون آمدهایم و برای آینده خود امیدها و آرزوها داریم و از سوی دیگر در آستانه اربعین کلیمی هستیم. همه اینها به معنی این است که مقتضی ورود به این دوره از رساله آمادگی و تعهد و عمل بیشتر و بهتر و کاملتر است. از طرف دیگر رساله عملیه ۶ پس از تجربه پنج رساله عملیه میباشد که حدود هشت سال به طول کشیده است. آنچه در این رساله مطرح میشود تا حد زیادی ناظر و مشرف به مطالب دورههای قبلی رساله است و تجربیاتی که دوستان داشتهاند و محتوایی که در آنجا بیان شده و سعی بر این است که از تکرار مطالب خودداری شود. بنابراین از یکسو باید دوستان برای یک عمل درست و کامل آماده و متعهد بوده و از سوی دیگر رجوع به مطالب قبلی داشته باشند. نحوه تعهد عملی دوستان به تدریج در هر بحث و جلسه روشن شده و ارجاع به مطالب قبلی هم در هر جلسه بیان میگردد. نحوه ارائه مطالب و محتوای جلسات تغییراتی خواهد کرد از جمله اینکه بخش مهمی از مطلب تنها به صورت کتبی ارائه شده و از سوی دیگر بیش از گذشته مبتنی بر کار دوستان و بازخوردی است که از سوی آنان ارسال میگردد. همچنین فعالیت و تمرینهای بیشتری برای دوستان در جلسات مقرر خواهد شد. به امید استفاده بیشتر از وقت و عمر و تعامل جمعی کاملتر و حضور پررنگتر.
