به زیارت عاشورا که مینگری ابتدا متنی پیشپا افتاده به نظر می آید و تلقی می شود. انسان تصور می کند که متنی است مبتنی بر بیرون کشیدن کینه های دینی و نگاه های فرقه ای و چیزهایی که تعصبات را دامن میزند. اما در واقع وقتی به حقیقت متن مینگری و از ظواهر میگذری، با شواهدی که در خود زیارت وجود دارد، نگاه ها عوض میشود. که متنی عالی با مضامینی عجیب است. نشان دهنده واقعیت ها و جملاتی است که امکان ندارد از دهان یک انسان خارج شودو ناشی از عقل بشر باشد. اشاره به یک جمله کوچک در زیارت عاشورا؛ «عظمت مصیبتک فی السماوات و الارض» (مصیبتی که رخ داده شادی از زمین و آسمان برداشته شده است) برای رسیدن به مرتبه ای بالاتر که جز رسیدن به رنجی عظیم که تمامی جهان را به ماتمی تبدیل کند. از طریق ذبحی عظیم که در تمام عالم فقط یک نفر صلاحیت دارد و او «حسین» است. از ابتدای خلقت همه منتظر این ذبح هستند. منتظر مشارکت در این ذبح هستند. نه فقط به عنوان نقش یک گریه کننده، بلکه از طریق این مشارکت در ماتم و از طریق از بین بردن ها تا زندگی خویش را به جایی بالاتر برسانند. انسان را ببرند به جایی که باید ببرند. که در حادثه عاشورا این تعالی به راحتی رخ نمیدهد. باید این فدیه ها را پرداخت می کردند و هزینه ها را میدادند تا به نتیجه برسند. و فقط «حسین» میتوانست این ذبح را انجام دهد. که یکی از آنها فدا کردن فرزند دلبندش است. «علی اکبر» در فرستادن همه به میدان و دادن اذن به جهاد در بقیه تعلل می کرد اما علی اکبر را به سرعت به میدان می فرستد. حین وداع علی اکبر به او می گوید با اهالی و زنان وداع کن و علی اکبر به آنان می گوید این آخرین کلام من است که حضرت می فرمایند من کسی را به میدان فرستادم که «اشبه الناس خلقا و منطقا برسول الله» (که خلقت باطنی و منطق علی اکبر را به پیامبر شبیه می کند) و دلسوختن زنان چقدر سخت است. اما «جراحی جهان» باید انجام شود. و راهش «ذبح» علی اکبر است. و هنگامی که علی اکبر در میدان پدرش را صدا می زند، اسب به اشتباه علی اکبر را به وسط میدان می برد، اما این اشتباه نبود، اسب نقش رساندن سوار خود را به میدانی میبرد که مرتبه خاص علی اکبر در آنجا حاصل میشود و آن «تکه تکه» شدن است. علی اکبر پاداشش را بلافاصله میگیرد و آن جامی است که پیامبر در اولین لحظات جان دادنش به او میدهد. که این جام، جام معارف است. مرتبه ای از مقامات و کمالات و بهره ای که تمامی کائنات به این فرزند دلبند میدهند و همه این ها در جامی از معارف به سرعت به حضرت نوشانده میشود. همه این ها تحت یک جمله کوچک از زیارت عاشوراست؛ «عظمت مصیبتک فی السماوات و الارض» که تحمل این مصیبت فقط با انسان است خوردن میوه ممنوعه و امانت داری فقط با انسان صورت گرفت و تحملش فقط با انسان بود. و کسی که این امانت الهی را به صورت کامل ادا می کند «حسین بن علی» است که با مقام شهادت فرزندش علی اکبر حضرت به نهایت می رسد.
