از بدترین عوارض بیماری هایی که بر انسان مسلط می شود نگاه سطحی و عادی است. عادت کردن نگاه به متن های قدسی و پیچیده و عمیق و پر باطن به نگاهی سطحی وعادی است. اگر انسان آن ها را ندیده باشد راحت تر می تواند رمز را کشف کند تا عادت کند و در اثر عادت ها پیوسته به صورت یک متن عادی می خواند و رد می شود، اگر سخت است دسترسی پیدا کردن به رموز و اسرار و باطن، این جهان و زندگی و حقیقت زندگی است، که در این جمله از زیارت عاشورا؛ «مَقامٌ محمود» ( مقام پسندیده) میخواهد ما را به مقام محمود برساند، بالاترین مقام و بلندترین مرتبه الهی در اثر تبلور . مقامی که نه به جهان مسلط می شود و نه از آن می گذرد. هر انسانی می تواند به آن دست یابد، مختص اولیا و انبیا نیست. انسان به جهان آمده تا به این مقام برسد، مقام خلیفت جهان شدن، کأن خداگونه شدن همان «مقام محمود» است. که از اول همه انسان ها استعداد رسیدن را داشتند اگر کسی در وسط راه مانده و یا بالعکس به مقام شقاوت رسیده، خودش این مسیر را طی نکرده است. مقامی که انسان موفق می شود، خواسته هایی که در ظرف خود پیدا کرده و در امور روحی و … به نتیجه برساند، زندگی روزمره را کنار برند و به اهداف خود برسد. که همه مسیر ما در زندگی باید به این مرحله برسد که باید موفق بشویم تا خواسته های خود را به نتیجه برسانیم، که زندگی روزمره و آن چه در طول روز بر ما مسلط می شود از رسیدن به این مقام تا از به نتیجه رساندن آن باز بمانیم را کنار برنیم. در روز «تاسوعا» وضعیتی که لشگر امام حسین و خواندانش دارند وضعیت امروز ماست، روزی که در آنجا محاسبه کامل می شود و مسائل و مشکلات و سختی ها به حدی می رسند که امام و اهل بیت را محاصره می کنند. مشکلات بی آبی و همه شرایطی که در بیرون وجود دارد به سمتی می رود که حضرت را از اهداف باز بدارند و وضعیت امروز ما! محاصره، قبل از بیرونی بودن از درون ماست. ما لایه های سخت و رسوب کرده را در وجود خود ریخته ایم و خصلت ها و هویت های کاذبی که برای خود ایجاد کرده ایم مانع رسیدن می شوند. اصحاب امام که در محاصره بیرونی به حد اعلا رسیده بودند، در درون نیز به مرتبه ای رسیدند که توانستند مانند گلی بشکفند، محاصره ای که در تاسوعا بر آنان حاصل شد که یک امت بر یک جماعت اندک روا داشتند، در تمام خلقتِ آسمان ها و زمین مشخص شده بود که در «تاسوعا» به نهایت برسد. از میان همه انسان های برتر که دَرکی فراتر از زمان خود داشتند و در این محاصره بودند فقط «۷۲ تن» به این نهایت رسیدند و شکوفا شدند که در روز «عاشورا» این شکوفایی را به اتمام رساندند. که ما در محاصره خویشتن خصلت های کاذبی که ما بر خود تمام کردیم که باعث می شود انتخاب پایین تری داشته باشیم و از راه باز بمانیم. انسان هایی که دوراهی را با توجه و تمرکز، راه برتر را برگزیدند و رصد کردند که نمونه اعلای این موفقیت که نمونه دومی ندارد «حضرت ابالفضل/باب الحوائج» است، انسانی که توانسته استعدادهای درونی را به برترین شکل به الگویی مبدل شود که نظیری ندارد. همان طور که «حسین» مقام خاصی دارد که مختص اوست و تنها برای او این امکانِ جلوه گری در عالم بیرون فراهم شده است، «ابالفضل» نیز در توفیق و رسیدن به خواسته های پسندیده، مقامات محمود الگوی خاصی است. آنچه که او را به این مقام می رساند در حالاتش پیداست، توجه و جوانمردی حضرت، جایگاه ویژه ای که حضرت دارد، تعاملی که با «حسین» می کند. وقتی که حضرت اذن میدان می خواهد به جز او و حسین هیچ مرد جنگی در لشگر نمانده بود که امام می فرماید «تو علمدار من هستی»، مگر دیگر لشگری وجود دارد برای علمداری؟ ابالفضل به تنهایی خود یک لشگر است، او «باب الحوائج» است. وقتی برای آوردن آب می رود، در تشنگی مفرط. سقای دشت کربلا به میان آب می رود، در وسط آب کفی از آب بر میدارد که ما با تعبیر ناقص خود می گوییم به یادش می آید عطش الحسین، آیا این امکان دارد؟ برعکس حضرت با کمال توانایی و با تمام قدرت یادش هست تشنگی همه اصحاب-یاران و کودکان. کفی از آب را بر صورت نزدیک می کند تا این حقیقت به خوبی برایش کامل شود که این آبی که بر صورت او نزدیک می شود همچون دریایی در مقابل اوست، متصل به دریای وجود و باید این اتصال به حد و درجه خود برسد، که این یاد باید به انتها برسد. آن مشکی که در آب فرومی رود نهایت وجود حضرت است که باید تک تک اعضای بدن حضرت از طریق آن مشک از بین برود، دست ها، چشم ها! و آن رجز را بخواند؛ انسانی که مسیرش را انتخاب کرده به دست راست و چپ چه نیازی دارد؟ وجودش سراسر عالم است اما این وجود باید آخرین مراحل خلقتش را در آن حا به نهایت برساند، عمود آهنی بر فرق سر و تیری در سینه حضرت و در زمین افتادن. به این مرحله که رسید می توانیت صدازند برادرش را. چون نهایت جوانمردی را به اتمام رسانده است.و این «مقام اباالفضل العباس» است.
