مخاطبه با قرآن(٩)
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنْفُسَكُمْ وَأَهْلِيكُمْ نَارًا وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ
آتشى كه در زندگى انسان روشن مى شود، از جايى نمى آيد؛ حركت انسان، خود آتش است. آتشِ فراموش كردن زندگى انسانى، در شرايطى كه انسان انتخاب اصلى خود را كرده است و از ازل انسانيت و الوهيت را براى خود انتخاب كرده و همين حالا هم اين انتخاب در حال تكرار و تكرار ... است و هرگز از اين انتخاب دست نمى كشد.
اما وقتى در اين زندگى روزمره قرار مى گيرد، فراموش مى كند و اين فراموشى همان آتشى ست كه در آن گرفتار مى شود. اين آتش از خود او و اهلش هست؛ اهل به معناى فضا و زندگى اجتماعى او و آن چيزى است كه به انسان ارتباط دارد و بخشى از وجود انسان در آنها گرفتار است؛ انسان بعدى جدا از جامعه نيست بلكه جامعه، اطراف خانواده، زندگى اجتماعى و سياسى و همه چيزهايى كه به او مربوط مى شود، بخشى از وجود اوست و وجودش در آنها گرفتار مى شود. حركتهايى كه در جامعه، محيط اجتماعى و خانواده صورت مى گيرد، بخشى از آنها منطبق با حقيقت درون اوست و حقيقت مجزايى نيست.
انسان بايد همه اينها را از آتش غفلت كه ناشى از عمل خود اوست، نگه دارد. همه ى چيزى كه در اين جهان و آن جهان رخ مى دهد و انسان را مى سوزاند، و مشكلات براى او ايجاد مى كند، بخشى از آتشى است كه از انسان بلند مى شود؛ علت و معلولى نيست، اصل غفلت و بى توجهى آتش است. انسان بايد مراقبت كند محاسبه و دقت كند كه در اين آتش نيافتد؛ آتشى كه هيزمش، حقيقت و ماهيتش، خود انسانها هستند و اين جهانى كه در عين اينكه چون سنگ است، اما بدليل انتخاب انسان تبديل به آتش مى شود.
جهنم حقيقت عمل انسان است كه در همين جهان هم وجود دارد، اما ما نمى بينيم، پس از مرگ كه پرده ها كنار مى رود حقيقت بر ما آشكار مى شود! آخرت چيزى جز باطن اين جهان نيست و همين الان هم وجود دارد.
غفلت و فراموشى انسان و انتخابهايى كه در اثر غفلت دارد و ادامه ى سير اين انتخابها او را به سمت سقوط مى كشاند.