مخاطبه با قرآن(١٥)
إِنَّ هَٰذَا ٱلۡقُرۡءَانَ يَهۡدِي لِلَّتِي هِيَ أَقۡوَمُ وَيُبَشِّرُ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ٱلَّذِينَ يَعۡمَلُونَ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ أَنَّ لَهُمۡ أَجۡرٗا كَبِيرٗا
قرآن هر انسانى را، به تناسب مسيرى كه براى دنيا و آخرتش انتخاب كرده، به بهترين منزلگاهش هدايت مى كند. هدايت به سمت بهترين راهى كه از طريق آن مى تواند خير دنيا و آخرتش را تامين كند و هيچ هدايتى بهتر، عالى تر و قائم تر از آن نيست.
آن راهى كه اقوم است، انسان را برپا مى دارد و انسانيت او را احيا مى كند. انسانيتى كه زندگى انسانى را براى او ممكن مى كند و هيچ ظلالتى برايش نيست؛ هرچه هست هدايتى است كه بهترين راه را برايش به ارمغان مى آورد و كمكش مى كند
كه بر پاى خود بايستد.
بدون قرآن امكان چنين هدايتى نيست. براى استفاده از اين هدايت، انسان بايد "يعملون الصالحات" باشد؛ يعنى نبايد زندگى روزمره و مشغوليت هايى داشته باشد كه او را از اين هدايت بازدارد. هرچه انسان صالحات را بيشتر انجام دهد، امكان استفاده از هدايت قرآنى بيشتر است.
اين هدايت در يك مواجهه و مخاطبه رو در رو امكان دارد. انسان مستقيم از قرآن، بدون نياز به هيچ شخصى بهره گيرد؛ گرچه از معلمان و انبياء الهى و معصومين و كلمات ايشان استفاده مى شود، اما هدايت قرآن مستقيم بر وجود انسان سرازير مى شود، به شرط اينكه مستقيم در مقابله با قرآن قرار گيرد.
اثر اعمال صالح اين است كه اين مواجهه را امكان پذير مى كند. بهترين و صالح ترين امر، براى استفاده از قرآن آن است كه زندگى روزمره ى انسان به نوعى نباشد كه اين مواجهه امكان نداشته باشد. براى اينكه انسان در مقابل قرآن قرار گيرد و از آن استفاده كند، بايد ظرف انسانى براى مواعظ، هدايت و براى آنچه كه قرآن به انسان ارزانى مى دارد، خالى باشد. وقتى ظرف، از زندگى روزمره، مشغوليت ها، حب و بغض، افكار و خواطر پر است، جايى براى هدايت قرآنى نيست.
پيام رسانى قرآن كامل است، اما ظرفى هم براى اين استفاده لازم است؛ اين كه انسان بتواند آن لحظات و دقائقى كه در مواجهه با قرآن قرار مى گيرد، ظرف را خالى نگهدارد به همراه استمرار و پيگيرى و صبر براى اينكه اين پيام به انسان منتقل شود.
قدرى خالى كردن زندگى روزمره، زندگى روحى و سلوكى و ظرف وجودى، تا دقايق اندكى از روز به قرآن اختصاص يابد، كافيست. نيازى نيست انسان كارى انجام دهد، چيزى انباشته كند، كافيست اين ظرف، ذهن و وجود اندكى جا داشته باشد تا وقتى در مواجهه با قرآن قرار گرفت پيام را دريافت كند. استمرار و پيگيرى نيز لازم است؛ به دليل اينكه ذهن و تفكر و وجود ما آلوده و مانوس است با زندگى روزمره، با معارفى كه از جاى ديگر بر مى آيد مانند تفاسير، پژوهشها و مطالبى كه مطالب قرآنى نيست. حتى وقتى ظرف را خالى مى كنيم به دليل مانوس نبودن با اين معارف حقه اى كه آيينه ى كائنات است و انسان را اقوم و احيا مى كند، بايد كمى صبر داشته باشيم، بايد پيگيرى كنيم و ادامه دهيم تا كم كم اين پيام و هدايت را ببينيم...
اميدواريم اين رمضان، اين توفيق براى ما ايجاد شود تا بتوانيم در آينده استفاده بهترى از اين هدايت قرآنى بكنيم و بتوانيم اقوم شويم.