وراثت چیزی ست که از یک نفر به نفر دیگر منتقل می شود. فرق علم با میراثهای دیگر، این است که گرانبهاست. علم باقی می ماند. ممکن است در حد یک بیت شعر یا یک ضرب المثل باشد و ما صاحب آن را نشناسیم. اما از آن بهره ببریم.
آداب یعنی آن رفتارهای اجتماعی‌ای که از انسان سر میزند و انسانی ست و دیگران وقتی آن را می بینند میگویند زیباست. آن فردرا محترم و مودب میدانند. و در واقع آداب مثل زیور برای انسان است. ممکن است یک فردی که لباسها و زیورالاتی پوشیده، در خیابان آشغال بریزد، این تصور زیبایی فرد از بین می رود. فرق زیورهای آداب با زیورهای بقیه در این است که کهنه نمی شوند. هرچه بگذرد، فردی که ادب اجتماعی دارد، در طول زمان تکامل پیدا میکند، یعنی قبلیها می ماند و هم جدیدی ها به او اضافه میشود.
آینه خصلتی دارد که در آن چیزی میتواند ببیند که در بقیه چیزها این امکان را ندارد. در آینه هم خودمان را میتوانیم ببینیم و هرچیزی که بخواهیم. مثل آینه ماشین که شرایط اطرافمونو میبینیم. فکر مثل آینه بدون زنگار است. ممکن است بقیه حقیقت را نگویند اما آینه دروغ نمی گوید. شفاف و سریع به آدم میگوید عین فکر. انسان از طریق فکر میتواند حقیقت را ببیند. اگر نمیتوانیم حقیقت را ببینیم به خاطر این است که آلوده‌اش کردیم. نمیتوانیم رهایش کنیم. ما جلوی آینه فیلتری میگیریم که نبینیم، چون نمیخواهیم ببینیم. تنهایی و خلوت، موجب میشه که انسان این آینه رو جلوی خودش بگیرد. ولی ما نمیخواهیم فکر کنیم و با یک آهنگ یا کتاب یا چک کردن تلگرام، از آن خلوت فرار میکنیم.
اینها نگاه حضرت به ورای رفتارهای طبیعی ماست. ما از وراثت پول میخواهیم، از زینت ها زینتهای ظاهری میخواهیم، و فکر را آلوده میکنیم. حضرت میفرماید یک قدم بروی بالاتر، بدون پول و زیور زیبایی و تلگرام و کتاب، سرمایه هایی میتوانی را به دست آوری که حقایق را درک کنی و این بهترین سرمایه هاست.
