این حکمت اساس ارتباطی که انسان در جامعه باید داشته‌ باشد را مشخص میکند.

وقتی میگوییم اساس، یعنی شرایط خاص نیست. برای مثال ما با مردم عراق پیوندهای عمیقی داریم. انسان هستیم. اما در شرایط جنگی، نوع ارتباط تغییر میکند.

اساس ارتباط نگاه ما به دیگران به عنوان انسان است.


این حکمت میگوید که نگاهتان به آدمها و ارتباطی که از این نگاه در می آید اگر بر اساس انسانیت باشد، علامتی دارد: تا در این دنیا هستید مردم دوست دارند شما را ببینند، اگر فوت کنید ناراحت می شوند.


در موقعیتهای دیگر، ممکن است در شرایط خاصی قرار بگیریم که برای حق محرز شده بجنگیم. لذا راه دیگری جز جنگ و شکستن سکوت نداریم.

بهترین راه مواجهه با روایت، به کار گرفتن عقل است به حای تقلید. روایات در شرایط خاصی قرار دارند که بدون در نظر گرفتن آن شرایط، فکر میکنیم خیلی از روایات باهم تضاد دارند...