خاصیت اکثر ماها اینه که حقیقت و واقعیتی که بهش نزدیک هستیم، از نظر منزلت و عظمت درکش برامون سخته. مثلا در کنار کوه، اونو خوب نمیتونیم ببینیم. ولی فاصله بگیریم میتونیم ببینیم. این ضعف درک حقیقت، به خاطر ظرفیت ماست و توجه ما به جزئیات و ظواهره... گرفتار امور جزئی هستیم. وقتی داخل حقیقت یا واقعیتی باشیم، نمیتونیم درکش کنیم. این درک مال کسانی که ظرفیت بزرگی دارن و بتونن همزمان نگاه از بالا به وقایع نگاه کنن و حجاب معاصرت از بین بره.

صبح تا شب ظرفیتمونو با چیزای جزئی و بیهوده پر میکنیم و جایی برای چیزهای ارزشمند نمیمونه.

حجاب معاصرت سختترین حجاب بوده. مثلا در زمان امیرالمومنین فقط افراد خاصی عظمت امیر رو درک میکردن. و مایی که الان از نعمت امیر محرومیم، میدونیم عظیم هستن. به دلیل این که از دور میبینیم درک حقایق رو بهتر میفهمیم.

بایستی فاصله‌ای رو طی کنیم که بتونیم کوه رو از دور ببینیم که قدرشو بدونیم. تلاشمون باید در این مسیر باشه که ظرفیتمونو با روزمرگی و توجه به غیرخودمون پر نکنیم یا لااقل کمش کنیم...