حقوق و نکات اجتماعی وجود دارد که دیگران باید درمورد ما رعایت نمایند و وقتی رعایت نمی‌کنند مشکلات زیادی برای ما ایجاد می‌شود. حتی گاهی عدم رعایت حقوق از طریق خود ماست؛ یعنی رفتار غلط دیگران در مورد ما درونی شده و خود نیز به حقوق خود واقف نیستیم. در تمام این موارد دیگران نقش اول را در ایجاد مشکلات برای ما دارند و اگرچه ما باید برای احقاق حقوق و سامان دادن زندگی خود اقدام کنیم، اما نمی‌توان این نکته را در نظر نداشت که دیگران چه نقشی داشته‌اند، و درنهایت این ما هستیم که باید برای اصلاح کار خود قیام کنیم.
محدوده وسیع دیگری نیز در زندگی ما وجود دارد که در آن، نقش اول در ایجاد مشکلات توسط خود ما اجرا می‌شود و برخلاف محدوده اول در این بخش نواقص کلیدی در رفتار، شخصیت و عادات و ملکات ماست که باعث مشکلات کلیدی می‌شود. به طورطبیعی انسان عادت دارد که محدوده دوم را نادیده بگیرد و همه مشکلات را از محدوده اول فرض کند و مقصر اول در مشکلات زندگی خود را دیگران بداند. چنین محاسبه و نگاهی عامل بسیاری از عقب‌ماندگی‌های فردی، خانوادگی، سیاسی، و اجتماعی ماست. بنابر این یکی از مهم‌ترین وظایف انسانی ما تشخیص این دو محدوده و روشن کردن مرز بین آنهاست. با روشن کردن این مرز، موانع عادی و روزمره انسان برای فرار از ایفای نقش خود به عنوان یک "انسان" به کناری می‌رود و هر فرد می‌تواند به خوبی نقش خود را برای اصلاح فردی، خانوادگی و اجتماعی انجام دهد.
در چند روز گذشته به دنبال متن از یکی از بانوان محترم عضو گروه رساله عملیه، بحث‌های ارزشمندی در باره این موضوع صورت گرفت و چون به اندازه کافی مساله شکافته نشد، جلسه آینده به ارائه دوستان در این مورد و گفتگوی پیرامون آن اختصاص پیدا می‌کند. دوستان می‌توانند قبل از جلسه شنبه، به متن‌های مکتوب گفتگو در این مورد مراجعه و آمادگی ذهنی لازم را کسب نمایند.
