مطالبی برای این هفته از قبل آماده کرده بودم و قصد داشتم که دو مرتبه بر روی آن کار متمرکزی انجام دهم. متاسفانه بیماری در حدی بهبود پیدا نکرد که امکان تمرکز جدی برایم فراهم شود. اگرچه مطالب آماده هستند، ولی عموما بدون یک توجه دقیق دوباره و بررسی کامل آن، عادت ندارم که مطالب را اعلام کنم. صبر من هم برای این بود که شاید بهبودی به مرتبه‌ای برسد که امکان این کار متمرکز فراهم شود که نشد. بنابر این ترجیح دادم که برای جلسه آینده آزمونی مطرح کنم. شاید هم اینگونه بهتر باشد و دوستان خود را به این وسیله آزموده و برآوردی نمایند که آیا پویش و پیمایش رجب را به خوبی انجام داده‌اند یا خیر.
📌 آزمون
مقدمه
گفته شد-و بارها تاکید و گفتگو شد- که نگاه درست انسان به "خود و جهان" و مسیر حرکتی و ابعاد آن مانند "دین و علم و تمدن و مادیت و معنویت" شرط لازم و ضروری است برای درست حرکت کردن و کسی که نگاهش نادرست باشد مانند کسی است که با آدرس غلطی سفر را شروع کرده و یا وسیله نقلیه عمومی را از اساس اشتباه سوار شده است. باید برآوردی از این نگاه داشته باشیم تا حرکت ما از اساس ابتر نباشد. از طرفی پیدا کردن ابعاد غلط این نگاه کار ساده‌ای نیست و اکثر ما متوجه آن نیستیم و برای پیدا کردن ان باید احوال و حالات و نگرش‌های خود را رصد کنیم و در بسیاری از موارد، نگاه غلط از "گوشه‌ای دور و قرینه‌ای نامعقول و زمینه‌ای غیر متعارف" آشکار می‌گردد و این زمانی است که فرد در صدد پیمایش خود و در حال رصد حالات روحی و افکار و باورهای خود باشد.
اکنون اگر شما این رصد و پیمایش را به خوبی برنامه‌ریزی کرده باشید به این سوال جواب دهید.
سؤال اصلی
آیا تا کنون برایتان اتفاق افتاده که هنگام شنیدن یک متن یا یک روایت یا یک پست و یا گفتگو در موردی و یا هر نقطه خاص دیگری از زندگی به "کشفی ناگهانی" دست یابید و متوجه "نگاه غلط عمیقی" شوید که وجود شما را فرا گرفته و مدتها نیرو و توان شما را هدر داده و خود متوجه نبودید؟
سؤال‌های فرعی
۱- آن را توضیح دهید.
۲- نگاه غلط چیست و جای آن چه باور درستی باید گذاشت؟
۳- آیا چنین نگاه غلط به تعارضات درونی منجر شده است؟ چگونه باید آن را پیدا و درمان کنید؟
۴- چقدر از این نگاه‌های غلط و تعارضات-در صورت وجود- ممکن است هنوز کشف نشده باشند؟
۵- نقش این کشف‌نشده‌ها چیست و چه باید کرد؟
