در جلسه گذشته سوال کلیدی درباره ''محوریت انسان'' مطرح شد و درباره آن گفتگو شد. مطالب و جواب‌های ارزشمندی در پاسخ و یا توضیح آن بیان شد و در مجموع به سه مساله کلیدی‌تر رسیدیم:
اول- چگونه در برخورد با معارف و متون دینی انسان محور باشیم؟
دوم- با وجود مشکلات و جبرهایی که انسان را احاطه کرده است، قدرت انتخاب انسان را چگونه باور کنیم؟
سوم- پذیرش علمی و منطقی ''محوریت انسان و رجوع به قدرت و ظرفیت او'' چگونه در مقام عمل به انسان کمک می‌کند؟
در این جلسه تنها به سوال بنیادین اول می‌پردازیم و برای حل آن سوال اصلی این است:
اگر بخواهیم با کنارگذاشتن تمامی آموخته‌های خود، از اساس نگاهی به یک معرفت دینی داشته باشیم این نگاه چگونه باید باشد؟
حتی از این هم فراتر می‌رویم و این سوال را در مورد هر معرفت غیرمتعارف مطرح خواهیم کرد:
اگر معرفت و اطلاع و جمله‌ای- همچون یک شعر، رمان یا پیش‌گویی و... در باره فضایی خبر دهد که متفاوت از دنیای موجود و روزمره ماست؛ چگونه باید به آن توجه کرد و چگونه باید آن را تفهم نمود؟
این کار را به صورت گروهی و حالت کارگاهی انجام خواهیم داد و در آن انواعی از معارف نامتعارف را بررسی خواهیم کرد. این معارف مواردی همچون شعر، اخباری که از جوامع و فضاهای متفاوت می‌رسد، مفاهیمی در ریاضی و بی‌نهایت ریاضی و غیر آن است.
برخی سوالاتی که در مورد این مفاهیم مطرح می‌شود، چنین است:
اگر نگاه تعقلی ما در تفهم بعضی از مفاهیم اثر منفی داشته باشد، چه باید کرد؟
چگونه در زندگی عملی از این تفهیم و تفهم استفاده کنیم؟
