۱- انسان پیوسته در حال حرکت و تغییر و تحول است. تا وقتی نفس انسان برقرار است، تحول و تغییر در وجود و زندگی او در جریان بوده و برای لحظهای سکون نخواهد داشت، حتی اگر در سکوت و سکون ظاهری تمام عیار باشد و حتی اگر در خلوت و تنهایی و انزوا و رخوت قرار گیرد.
۲- تغییر و تحول و سیر حرکتی انسان همچون کسی است که بر مرکبی سوار است و مرکب او را بیمحابا میبرد به "هر کجا که خواست اوست"! زندگی روزمره انسان مرکب اوست و دور قمری همچون مرکبی سرکش بر زندگی و خواست انسان مسلط است و چنان میتازد که انسان در غفلت و فراموشی هرگز متوجه گذران زندگی خود نمیشود و خود نمیداند و متوجه نیست که "به کجا میرود". هیچ هوشیاری در این سواری و حرکت برای اکثریت انسانها نیست.
۳- لازم است گاهی انسان از مرکب زندگی روزمره پیاده شود! چرا که تا وقتی که سوار است، راهی به سوی هوشیاری و آگاهی وجود ندارد. اسارت انسان در زندگی روزمرهای که میتازد و میرود، چگونه ممکن است پایان پذیرد؟ تنها معدودی از انسانها قدرت چنین خودآگاهی در حین گذران زندگی روزمره را دارند و مابقی باید ساعتی از این زندگی فاصله بگیرند تا بتوانند خلوتی با خویشتن داشته باشند و نیمنگاهی به خود بنمایند.
۴- پیادهروی درونی انسان باید همراه با پیمایشی درونی باشد که انسان در خود و برای خود انجام میدهد و با نگاهی دوباره به خویشتن و جهان آن، ساختار زندگی را آسیبشناسی کرده، بازسازی نموده و دنیای خود را دوباره بسازد.
۵- پیادهروی به معنی "پیمایش درونی" زمانی است که انسان بتواند دور کاملی در بررسی خویشتن انجام دهد و "احاطه نسبی انسان بر خود" فراهم شود و در اثر این احاطه، فرد فارغ از "روزمرگیها و غفلت خفه کننده آن"، بتواند حول محوری که درنظر گرفته، جهان خویشتن را مشاهده، مساله خود را حل نموده و جواب صحیحی برای سوالش پیدا کند. جوابی که در شرایط عادی زندگی امکان دسترسی به آن نیست.
۶- "خلوت"، ضرورت این پیادهروی و پیمایش درونی آن است و بدون خلوت امکان آن نیست. خلوتی که ادامهدار است و تا حدی است که نتیجه برای انسان حاصل میشود. منظور از خلوت، تنهایی ظاهری نیست اگرچه ممکن است مقدمه آن باشد، منظور خلوتی واقعی که انسان را از شلوغی زندگی همیشگی نجات میدهد و مدتی برای او امکان تمرکز و توجه ایجاد میکند.
۷- مکان، زمان و فضای خاص از لوازمهای پیادهروی واقعی است و برای اکثر انسانهای متوسط ضرورت غیرقابل اجتناب دارد. هرگز نباید باطنی بودن را دلیل بر سهولت و دسترسی در هر شرایطی دانست و این دامی است که برای بسیاری گشوده شده و آنها در عکسالعمل به افراط "محافل رسمی متولی امر فرهنگی" چنین میپندارند. این در حالی است که اکثر انسانها در فضای خاصی میتوانند از زندگی روزمره فاصله بگیرند و بدون آن امکان ندارد. علامت فضای نتیجهبخش این است که برای فرد "خلوت نتیجهبخش" ایجاد میکند و انسان میتواند پیمایش خود را به نتیجه مطلوب برساند. چنین فضایی ممکن است در جمع یا در خلوت ظاهری یا در هر مکان و زمان دیگر رخ دهد و ملاک آن خلوت واقعی و نتیجهبخشی آن است و هیچ تقلید و کلیشهای معتبر نیست.
۸- محور پیمایش میتواند به صورت یک "مساله و سوال" انتخاب گردد به طوری که خود "مهمترین و کلیدیترین مساله" انسان در آن دوره و شرایط باشد. در تشخیص این مساله کلیدی باید سیر کلی زندگی انسان و مبدا و مقصد و مرحلهای که در آن هستیم را توجه کرده و از مسائل سطحی و ضعیف و بیمایه دوری کنیم. باید سوال ما به اندازه کافی بنیادین باشد ولی نباید دچار وسواس و تقلید و کلیشه شد.
۹- "انتخاب درست و واقعی" مساله مهم و حساسی است و سهم عمدهای در نتیجهبخشی پیادهروی انسان دارد. غفلت و اشتغال که عامل تمام گرفتاریهای انسان متوسط است، در اینجا نیز ممکن است مانع از انتخاب مساله اصلی و بنیادین شود. غفلت و بیتوجهی انسان همیشه او را به سوی سوالات فرعی و سطحی و تقلیدی میکشاند. در این مورد جمعهای سلوکی و مشاوره مهم است و باید از آن کمک گرفت.
۱۰- انسان باید حال خود را برای پیادهرویِ مناسب بررسی کند و محیط و فضای خاصی که امکان آن را به درستی فراهم میکند، بیابد و وقتی چنین امکانی فراهم شد به هیچ صورتی آن را از دست ندهد. هرگز انسان از چنین پیمایشها و خلوتهای درونی به صورت مرتب یا دورهای بینیاز نیست و کسی که احساس نیاز نمیکند در واقع چنان "مشغول زندگی روزمره" است که نیاز خود را فراموش میکند. هرکجا امکان این پیمایش و پیادهروی فراهم شد همان جا معتبر است و ملاک واقعی، حصول این نتیجه است و هیچ کلیشهای معتبر نیست.
۱۱- راهیپمائی باید در مبدا و مقصد و مسیر و محور سوالی، صحیح و درست باشد و در فضای مناسبی انجام گردد. علامت صحت، نتیجهبخشی آن است. اصل این راهپیمائی درونی است و با "تفکر وجودی" انجام میشود: "تفکری که با تمام وجود و هستی انسان صورت میگیرد". این تفکر درونیِ با تمام وجود، اگرچه در ظاهر قابل دسترسی است اما بدون مقدمات کافی روی نمیدهد. تمام تلاش انسان و زحمات بیرونی، راهپیمائی ظاهری و هر رنج و زحمت دیگر برای فراهم شدن "تفکر وجودی" است که ارکان زندگی انسان را متحول میکند و چنان تغییراتی در ساختار روزمره ایجاد میکند که قابل انتظار و پیشبینی نیست.
۱۲- علامت راهپیمائی صحیح این است که به نتیجه میرسد. نتیجه آن از نوع "درک و خودآگاهی" است و نه چیز دیگر. تغییرات در باور انسان است و نه جهان خارج، اگرچه تغییرات در باورها و آگاهیها، جهان بیرونی را هم تغییر میدهد. امکان ندارد راهپیمائی و پیمایش درونی به درستی انجام گیرد و به نتیجه نرسد.
۱۳- توجه به نامتناهی همراه و لازمه پیادهروی درونی و نتیجه طبیعی آن است. زیارت و بسیاری از عبادیات و مناسک -در شکل صحیح آن- یکی از مظاهر میل به نامتناهی است که در این باره قبلاً در جلسات متعددی توصیح داده شده است.