هنوز در انتظار گزارشات بیشتر هستیم. رساله عملیه بدون پیوند تنگاتنگ با زندگی عملی ثمره‌ای ندارد. اگر ما تنها به تئوری‌هایی برای زندگی بپردازیم- بدون اینکه مواجهه‌ای روشن و واقعی با زندگی عملی داشته باشد، در واقع بیشتر وقت خودمان را تلف کرده‌ایم. هر آنچه که از این جلسات بیرون می‌آید باید در ما توان و قدرت مدیریت و هدایت زندگیمان را –در محدوده وظایف ذکر شده- ایجاد یا فعال کند. بدون این اثر و ثمر چه نتیجه دیگری می‌تواند داشته باشد؟
آنچه که از این جلسات طلب داریم، رسیدن به نقاط کلیدی و پایه‌های اساسی است که می‌تواند مبنای ما در دوره بعدی رساله عملیه باشد. گزارشات دوستان گاهی به این نگاه مبنایی نزدیک می‌شود و گاهی دور. در اربعین کلیمی تجربیات افراد به یک بنیاد اساسی بسیار نزدیک شده و می‌رفت که به یک دوره‌ای اساسی از رساله عملیه ختم شود؛ دوره‌ای که می‌توانست بسیاری از مشکلات را حل کرده و سوالات را پاسخ گوید. در اربعین عاشورا، اثر کمتری از این نزدیکی هست که این دوری می‌تواند دلائل خوب یا بدی داشته باشد. دلیل بد ممکن است به گرفتاری دوستان در زندگی روزمره و دور شدن از برنامه و مراقبه مرتبط باشد و دلیل خوب ناشی از عمیق شدن آنها و آمادگی برای یک نگاه کامل و جهش اساسی باشد. طبیعی است که این آمادگی با توقف جدی در مسیر همراه است و " مدتی این مثنوی تاخیر خواهد شد".
در هر حال امیدوارم این وقفه‌ها دلائل خوب و امیدوار کننده‌ای داشته باشد و در جلسه این هفته هم منتظر گزارشات دوستان هستیم و در مورد آن گفتگو می‌کنیم.
