با تسلیت ایام قتل مولا علی و با آرزوی قبولی طاعات و عبادات؛
امیدوارم که از ایانم رمضان و از فرصت شب‌های سرنوشت استفاده کافی برده باشید؛

اکنون و بعد از جلسات و برنامه‌های گوناگون این سه ماه "رجب، شعبان و رمضان" در برابر دو واقعیت ارزشمند و بسیار مهم قرار داریم:

از یک سو نیازهای عملی، سوالات جدی، مشکلات اجرایی و همه آنچه که در سیر عملی و حرکت انسانی به آن نیاز داریم و در این رمضان در برنامه‌های عملیاتی متراکم و پر حادثه (حادثه‌های درونی) به اوج خود رسیده است؛

از سوی دیگر مواجهه مستقیم با بحث‌های عقل و جهل (حلقه بر آستان خرد) و توجه به واقعیت عقل و اثر کلیدی آن در تغییر ماهیت مسیر و حل مشکلات سخت آن با نظام مهندسی انسانی و بحث حساس و سرنوشت ساز "توسعه تعقل"؛

اکنون همه این موارد را با بحث سومی در هم می‌آمیزیم و جلسه امروز را به گفتگو در این رابطه اختصاص می دهیم؛

سوال بحث سوم این است:

همه یا اکثر ما تجربه‌های ارزشمندی در حلقه "نگارش به مثابه سلوک" گذرانده‌ایم. آیا می‌توان بین دو مساله بالا و روش‌ها و تجربیات "نگارشی" پلی زده و بین آنها رابطه برقرار کرد؟

به امیدشرکت فعال دوستان علاقه‌مند.