محرم و صفر با تمام فراز و نشیبهایش تمام شد. قرار بود که با رعایت بعضی از شرایط بتوانید تا انتهای دهه اول به جواب سوالات خودتان برسید. اکنون از آن زمان بسیار گذشته و سوال اصلی این است که آیا به جواب سوال خود رسیدید واز بلاتکلیفی نجات پیدا کردید؟
احتمالا بسیاری از دوستان با یک جواب منفی خودشان را راحت میکنند و همه چیز را از گردن خود باز میکنند...
اما مساله به این راحتی نیست! این رویه در مورد اکثر افرادی که در مسیر حرکت انسانی قرار میگیرند وجود دارد؛ سوالی از اهلبیت(ع) یا از کائنات یا از استاد خود میکنند و مدعی پاسخ ندادن میشوند و به صورت غیرارادی و ناخوداگاه تقصیر را از دوش خود برمیدارند. اما شما میدانید که جهان، برای هدایت ما ساخته و پرداخته و مهندسی شده و "ابر و باد و مه و خورشید و فلک همه در کارند" تا انسان به هدف منتخب خود برسد؛ پس چگونه ممکن است که ما خواستار حرکتی باشیم و جهان پاسخ سوال و درخواست ما را ندهد؟؟!
بنابراین بهتر است برویم و ببینیم که آنها چه سوالاتی از ما دارند و چگونه ما را هدایت به موانع دریافت پاسخ خود میکنند، تا بفهمیم و بدانیم که موضوع چیست.
شاید سوالات آنان چنین باشد:
◾️آیا ممکن است پاسخ صادر شده یا حتی جلوی چشم ما باشد و نبینیم و نشنویم؟
◾️چه موانعی چنین کوری و کری را برای ما ایجاد میکند؟
◾️آیا تاکنون پاسخهایی را دریافت کردهایم که با وجود فهم و درک، بعد از مدتی فراموش کرده باشیم؟
◾️به چه دلیلی این فراموشی رخ میدهد؟
◾️آیا اگر جواب و بهترین جواب نزد کسی باشد، حالت ما به گونهای هست که فرد جرات شفافیت و صراحت با ما داشته باشد؟ برخورد ما در این صورت چگونه است؟
◾️آیا چکیدههای دستوری فراموش شده یا سفارشات کنار گذاشته شده یا راهنماییهایی که مورد توجه قرار نگرفته در کارنامه خود میبینیم؟ اگر چنین است برای بعد از این چه فکری کردیم؟ آیا حلقههایی مانند محاکمات یا رفاقت سلوکی یا محاسبه دقیق خویشتن میتواند کمکی به ما کند؟ در چه صورت جواب مثبت است؟
و در نهایت
◾️آیا موانعی در ما هست که روشنترین مطلب و واضحترین جواب را نبینیم یا بهترین رفیق و استاد نتواند به ما کمک کند یا ابتدائیترین و مفیدترین قدم را نتوانیم برداریم یا راحتترین مقدمات و گامهای مقدماتی را برای ضروریترین نیاز مادی و معنوی و غریزی خود نتوانیم فراهم کنیم؟
لازم است دوستان در این رابطه با دست پر به جلسه بیایند و جوابهای خودشان ابتدا مطرح کرده و پس از گفتگوی کافی جواب مرا بشنوند.
فایل ها :
رسالهٔ عملیّه (۶)
رساله عملیه ۶ در زمانی شروع میشود که از یک سو ما از تجربه رمضان و فضای استثنائی آن بیرون آمدهایم و برای آینده خود امیدها و آرزوها داریم و از سوی دیگر در آستانه اربعین کلیمی هستیم. همه اینها به معنی این است که مقتضی ورود به این دوره از رساله آمادگی و تعهد و عمل بیشتر و بهتر و کاملتر است. از طرف دیگر رساله عملیه ۶ پس از تجربه پنج رساله عملیه میباشد که حدود هشت سال به طول کشیده است. آنچه در این رساله مطرح میشود تا حد زیادی ناظر و مشرف به مطالب دورههای قبلی رساله است و تجربیاتی که دوستان داشتهاند و محتوایی که در آنجا بیان شده و سعی بر این است که از تکرار مطالب خودداری شود. بنابراین از یکسو باید دوستان برای یک عمل درست و کامل آماده و متعهد بوده و از سوی دیگر رجوع به مطالب قبلی داشته باشند. نحوه تعهد عملی دوستان به تدریج در هر بحث و جلسه روشن شده و ارجاع به مطالب قبلی هم در هر جلسه بیان میگردد. نحوه ارائه مطالب و محتوای جلسات تغییراتی خواهد کرد از جمله اینکه بخش مهمی از مطلب تنها به صورت کتبی ارائه شده و از سوی دیگر بیش از گذشته مبتنی بر کار دوستان و بازخوردی است که از سوی آنان ارسال میگردد. همچنین فعالیت و تمرینهای بیشتری برای دوستان در جلسات مقرر خواهد شد. به امید استفاده بیشتر از وقت و عمر و تعامل جمعی کاملتر و حضور پررنگتر.
